Ik wil me veilig voelen bij jou. Niet alleen met mijn lichaam, maar ook met mijn hart.
Ik merk dat ik soms mijn woorden inslik. Dat ik eerst nadenk over hoe ik iets moet zeggen, omdat ik ergens bang ben voor wat er gebeurt als ik eerlijk ben.
Wanneer ik vertel dat iets me pijn heeft gedaan, hoop ik dat je even bij me blijft. Dat je naar me luistert, probeert te begrijpen wat ik voel en me niet meteen het gevoel geeft dat ik iets verkeerd doe.
Maar soms verandert je toon. Je wordt defensief, boos of verwijtend. En ineens ben ik niet meer bezig met wat ik voel, maar met hoe ik jou gerust kan stellen. Ik probeer uit te leggen dat ik je niet aanval, terwijl ik eigenlijk alleen maar iets van mezelf met je wilde delen.
Ik voel me dan alleen, juist op het moment dat ik dichter bij je probeerde te komen.
Ik hoor mannen weleens zeggen dat ze veilige mannen zijn, omdat ze een vrouw nooit zouden dwingen en haar nee respecteren. En natuurlijk vind ik dat belangrijk. Mijn lichaam is van mij. Mijn nee is nee.
Maar ik vraag me ook af: hoe veilig voel ik me bij jou als ik fysiek nee mag zeggen, maar emotioneel bang ben voor je reactie wanneer ik iets uitspreek wat je niet wilt horen?
Want ik wil niet alleen mijn lichaam aan je kunnen toevertrouwen. Ik wil ook mijn verdriet, mijn twijfels en mijn gevoelens met je kunnen delen, zonder dat ik bang hoef te zijn dat je boos wordt, me verwijten maakt of afstand van me neemt.
Ik verlang naar het gevoel dat ik iets moeilijks mag zeggen en dat je er nog steeds bent. Dat je misschien geraakt bent, misschien even niet weet wat je moet zeggen, maar dat ik niet ineens tegenover je sta.
Ik wil niet alleen een man die mijn nee respecteert. Ik wil een man bij wie ik niet bang hoef te zijn om eerlijk te zijn.